IKONA POWSTAŁA NA KRECIE.

Wyszła spod pędzla nieznanego malarza. Przez jakiś czas była na Krecie w kościele, a potem pewien kupiec przywiózł ją do Rzymu. Tam ikona była znana pod wezwaniem Nieustającej Pomocy. Jest wiele dokumentów, które ten tytuł potwierdzają. Od dawna obok obrazu umieszczona była tabliczka z napisem: Święta Maryja Nieustającej Pomocy. Innym oficjalnym dokumentem z roku 1579, przekazującym ten tytuł, jest napis umieszczony na fasadzie świątyni pw. św. Mateusza w języku łacińskim: Matce Boga, Dziewicy Maryi Nieustającej Pomocy i Świętemu Apostołowi i Ewangeliście Mateuszowi. Również tak nazywali Ją kaznodzieje. W 1715 r. jezuita, o. Carocci głosił w kościele Il Gesu w Rzymie kazanie o wizerunku Dziewicy (który jest czczony u św. Mateusza) i zapraszał wszystkich, by nawiedzili go jako wyraz synowskiego oddania. Tamten wizerunek nazywa się Nieustającej Pomocy.
    
W 1863 r. inny jezuita, o. Blosi, głosił również w tym samym kościele kazanie i mówił o wizerunku, który przez długie lata znajdował się w kościele św. Mateusza, a teraz jest w nieznanym miejscu. Oczywiście chodziło o obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. To wezwanie zgadzało się ze szczerym doświadczeniem ludu. Ta Dziewica czyniła cuda na Krecie i w Rzymie. Jej czciciele czuli, że są przez Nią wspomagani w każdym momencie i potrzebie. Imię to zachowało się i pozostało na zawsze ozdobą wschodniej ikony. Jest to imię, które nie zrodziło się na ziemi, bo pochodzi ono z natchnienia Niebios i wrażliwości człowieka religijnego. W nim dochodzi do głosu wyczucie ufności chrześcijańskiej. W tej ikonie wydają się być ukazane największe tajemnice Maryi: Boskie i duchowe macierzyństwo, Jej współczucie i pośrednictwo. Ale tajemnicę tej ikony odkryje się dopiero wtedy, kiedy stanie się przed nią w postawie wiary.

Nowenna w każdą środę 19.00 (czas letni), 17.00 (czas zimowy).